De nieuwe levensweg

IN  Nouveau

Pieken en dalen horen bij het leven. Maar soms gebeuren er dingen die je niet in de hand hebt. Maar je leven wel voorgoed op zijn kop zetten. Dan kun je de confrontatie met jezelf uit de weg gaan. Of je gaat hem aan.

Odette van Zijdveld (Noordwijk, 52 jaar) is managing director bij internationaal IT-bedrijf Aliter Networks. Toen haar huwelijk acht jaar geleden strandde was ze in eerste instantie vooral heel boos. Tot ze met zichzelf aan de slag ging en ontdekte dat ze haar vrouwelijke kant te veel had weggestopt.

“Met mijn man en onze kinderen van twee en vier verhuisden we in 2004 van Amsterdam naar Noordwijk. We hadden een dynamisch leven. Ik was ondernemer, stippelde groeistrategieën uit voor bedrijven en zette zelf bedrijven op waarin ik investeerde. Ons huwelijk liep; we deden leuke dingen, zaten over het algemeen op een lijn, er werd weinig geruzied en we hadden lieve kinderen. Op intellectueel en op fysiek vlak was er chemie. Op emotioneel en spiritueel gebied minder, maar dat had ik nooit een punt gevonden. Dat haal ik wel uit andere ‘voedingsbronnen’ dacht ik. Mijn werk, mijn vrienden, familie. Bovendien: hoeveel mag je verwachten van een relatie? Niets is perfect.

In heldere momenten zag ik wel dat het niet klopte en stroomde. Maar ik had de moed niet om me erin te verdiepen, laat staan er naar te handelen. Ik geloof dat uiteindelijk alles wordt zoals het moet zijn. En als je dat niet zelf regisseert, dan wordt het voor je geregisseerd. Zo ging het ook bij mij. Er waren teveel mensen in onze relatie, laat ik het zo maar zeggen. Hij wilde dat niet veranderen. Met zijn weigering was het klaar voor mij. In mei 2011 besloten we te scheiden. Woedend was ik in eerste instantie. Het was zijn schuld, hij wilde niet veranderen!

Maar boosheid lost niets op. Als je boos blijft, word je oud, zuur en lelijk bedacht ik me. Dus ik besloot niet meer boos te zijn. Ja, ik geloof dat je dat heel bewust kunt kiezen. Bovendien wist ik dat ik ook een aandeel had in het geheel. Ik wilde weten hoe het zover had kunnen komen en vooral wilde ik ervan leren, dan was de pijn niet voor niets. Ik nam contact op met Ineke Hilhorst, spiritueel coach en aurareader. De eerste vraag die ze me stelde was: ‘Wat verlang jij in een relatie?’ Ik was met stomheid geslagen. Daar had ik nog nooit over nagedacht. Viel er iets te wensen uberhaupt? ‘Als je niet weet wat je wenst, herken je het niet als het voor je staat,’ zei ze. Als huiswerk moest ik een lijst maken van wat ik belangrijk vond in een liefdesrelatie. Dat werden uiteindelijk 50 wenspunten. Schier onmogelijk om dat ooit bij een persoon te vinden, dacht ik.

Na een paar sessies vroeg Ineke me mee voor een retraite naar Griekenland. Het thema was Intuïtieve en Energetische groei; om het vertrouwen in jezelf te vergroten en je energiebalans te versterken. Ze vertelde ons over de mannelijke en vrouwelijke energie, die bij iedereen aanwezig is. En ook dat mijn balans tussen deze twee energieën flink verstoord was. Ik ontspande. Merkte hoe fijn het was om tijd voor mezelf te nemen, dichtbij mezelf te blijven en dan te voelen wat je wilt. Wat ik wilde? Het eerst goed regelen voor mijn kinderen, die moesten zich veilig voelen bij hun beide ouders. Tussen de sessies door heb ik de basis geschreven voor het scheidingsconvenant en het ouderschapsplan. Binnen een paar maanden was alles rond.

Ik wilde mijn vrouwelijke kant verder ontwikkelen. Mijn ‘man’ overheerste, mijn ‘vrouw’ was onderontwikkeld had ik ingezien. In een meditatie zag ik ze samen de tango dansen. Compleet in balans. Dat was zo prachtig. Zo wilde ik het.
Ik bleef naar Ineke gaan. Ook bezocht ik een psycholoog. In de afgelopen jaren ging ik vaker in retraite, volgde diverse opleidingen, sportte veel, ging naar yoga. Ontmoette bijzondere mensen, had vele inzichten. Langzamerhand leerde ik mezelf steeds beter kennen en begon ik te transformeren. Op de een of andere manier had ik me een zelf gedefinieerd keurslijf aangemeten van “krachtig” zijn: iemand die altijd alles durft, altijd alles weet, alles als snelste doet, zich nooit openlijk schaamt en altijd de leiding neemt.
Maar dat harnas knelde me inmiddels aan alle kanten. Want natuurlijk weet ik het heel vaak niet, ben ik regelmatig bang, kan ik dingen niet. Maar ik had mezelf aangewend om dat niet te voelen, laat staan te delen. Het aparte is dat anderen dit juist vaak wel met mij deelden en dat ik ze kon helpen door naar hen te luisteren. Maar ik zag in dat ik anderen vooral hielp om niet met mezelf bezig te hoeven zijn. Ik leerde mijn eigen kwetsbaarheid kennen en delen. Het werd mijn nieuwe kracht.

Ik heb durven kijken naar mijn spook in de kelder. Ik heb geleerd bewust lief te hebben. Het contact met mijn ex is goed en het gaat goed met de kinderen. Af en toe ga ik nog naar Ineke, voor een opfris reading. Sinds een paar jaar heb ik een nieuwe geliefde. Hij nodigt me telkens weer uit vrouw te zijn. En het klinkt gek, maar hij voldoet aan alle 50 punten van het lijstje.”

Artikel gschreven door Elleke van Duin, Tekstbureau Mevrouw van Dale